Nie walczę z religią

Długo zastanawiałam się nad słowem ANTYRELIGIJNY. Nie znalazłam żadnej satysfakcjonującej mnie definicji na ten temat.  Szczerze mówiąc, do niedawna to słowo miało pozytywny oddźwięk. Wydawało mi się, iż moja strona również ma charakter antyreligijny. Czy krytyka katolicyzmu czyni mnie już osobą antyreligijną? Ja krytykuję, lecz nie walczę z religią, a takie niestety spostrzeżenia wyniosłam z błądzenia po internecie za tym słowem. Poniekąd może to być jakaś forma walki z religią. Kto nie jest z nami jest przeciw nam. Ilu wierzących tak właśnie rozumuje. Nie chcę tak.

Continue reading „Nie walczę z religią”

Reklamy

O papciu słów kilka

Najprostszym chwytem marketingowym są oklepane frazesy, twierdzenia powtarzane tak często, że stają się banałami. Powtarzane w konkretnym celu. Przychodzi mi tu na myśl osoba Jana Pawła II. Potrafił robić medialny szum wokół siebie, przyjmować postawę tzw. hollywoodzką oraz głosić niezwykle proste banały tak, by tłum pociągnąć za sobą. Natomiast, kiedy nie chciał być zrozumiany, stosował język „ubogacony”, który prawdę miał ukryć. Przecież nieważne co mówi. Cokolwiek mówi, jest to święte. Choć niewiele z tego rozumiesz, to przecież  tak mądrze brzmi. To osoba zapamiętana głównie z medialności. W konkretnych sprawach jednak nie zrobił nic. Zdawał się być ślepy i głuchy. Dużo gadać, mało robić i najważniejsze, pokazywać się. Ma wiele przewinień na swoim koncie, jednak był świetnym specjalistą Public Relations. Lubił sławę i pieśni śpiewane na jego cześć. Nie był skromny, był próżny. Continue reading „O papciu słów kilka”

Dlaczego?

Japonia – nazwa tego kraju jest dziś na ustach wszystkich ludzi. Powodów nie trzeba nikomu tłumaczyć. Kraj dotknięty niewyobrażalnym kataklizmem. Kraj, który wydawało się, że jest przygotowany na wszystko. Kraj pełen możliwości i ogromnej wiary w najnowocześniejszą technologię, posypał się jak domek z kart. Continue reading „Dlaczego?”

Lekcja religii

Jeśli w twojej szkole nakładają obowiązek składania deklaracji o nieuczestniczeniu dziecka w lekcjach religii i ponawiania co roku, jest to niezgodne z prawem. Zapoznaj się z najważniejszymi przypisami. Warto znać swoje prawa.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej
w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii
w publicznych przedszkolach i szkołach

z dnia 14 kwietnia 1992 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 155)

§ 1.

1. W publicznych przedszkolach organizuje się, w ramach planu zajęć przedszkolnych, naukę religii na życzenie rodziców (opiekunów prawnych). W publicznych szkołach podstawowych, gimnazjach, ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych, zwanych dalej «szkołami», organizuje się w ramach planu zajęć szkolnych naukę religii i etyki:

  •  w szkołach podstawowych i gimnazjach – na życzenie rodziców (opiekunów prawnych)
  • w szkołach ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych – na życzenie bądź rodziców (opiekunów prawnych), bądź samych uczniów; po osiągnięciu pełnoletności o pobieraniu religii i etyki decydują sami uczniowie.

2. Życzenie, o którym mowa w ust. 1, jest wyrażane w najprostszej formie oświadczenia, które nie musi być ponawiane w kolejnym roku szkolnym, może natomiast zostać zmienione.

§ 3.

1. Uczniom, których rodzice lub którzy sami wyrażą takie życzenie (§ 1 ust. 1), szkoła organizuje lekcje etyki w oparciu o programy dopuszczone do użytku szkolnego na zasadach określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.

3. Szkoła jest obowiązana zapewnić w czasie trwania lekcji religii lub etyki opiekę lub zajęcia wychowawcze uczniom, którzy nie korzystają z nauki religii lub etyki w szkole.

§ 9.

 1. Ocena z religii lub etyki umieszczana jest na świadectwie szkolnym bezpośrednio po ocenie ze sprawowania. W celu wyeliminowania ewentualnych przejawów nietolerancji nie należy zamieszczać danych, z których wynikałoby, na zajęcia z jakiej religii (bądź etyki) uczeń uczęszczał.

2. Ocena z religii (etyki) nie ma wpływu na promowanie ucznia do następnej klasy.

Więcej na stronie http://www.censa.pl/aktyprawne/index.php?katalog=u001&katalogw=r064&scw=akty/u001/r064/

Małżeństwo i seksualność w Kościele katolickim

Najważażniejsze cele małżeństwa wg Kościoła katolickiego? Procreatio -cel pierwszorzędny. Mutuum adiutorium i remedium concupiscentiae są celami drugorzędnymi, aczkolwiek muszą współdziałać wzajemnie. Procreatio oznacza zrodzenie i wychowanie potomstwa. Mutuum adiutorium – wzajemna pomoc, oraz remedium concupiscentiae – uśmierzanie pożądliwości. Gdzie w tym wszystkim jest miłość? Continue reading „Małżeństwo i seksualność w Kościele katolickim”

Nasze dzieci

Pogoń za pieniądzem. Aby godnie żyć w dzisiejszych czasach kobieta  powinna pracować i godzić jakoś obowiązki matki, żony i pracownika. Być może większości to się udaje. Być może większość jest zadowolona ze sposobu, w jaki im się to udaje. Nigdy nie pracowałam, zawsze wiedziałam, że dzieci są dla mnie ważniejsze od pieniędzy i kariery. Dla mnie wybór był zawsze prosty i jak dotąd nigdy nie żałowałam swojej decyzji. Continue reading „Nasze dzieci”

O tym jak mała Bassie chciała pomóc Opatrzności

Opowiadanie wydane w 1908 roku przez Marka Twaina.

Mała Bassie miała wkrótce skończyć trzy latka. Była dobrym dzieckiem, nie płochym i frywolnym, lecz skłonnym do rozmyślań i zadumy, zastanawiającym sie nad przyczynami i próbującym pogodzić je ze skutkami.

– Mamusiu, dlaczego na ziemi jest tyle cierpienia, smutku i bólu? – spytała pewnego dnia.

– Po co to wszystko?
Było to łatwe pytanie, więc mama nie miała najmniejszej trudności z udzieleniem odpowiedzi.

– To dla naszego dobra, dziecko. W swojej mądrości i miłosierdziu Pan zsyła utrapienia, aby nas kształtować i czynić lepszymi.

– Tak.

– Wszystkie mamo?

– Tak kochanie, wszystkie. Nic nie jest dziełem przypadku. Utrapienia pochodzą od Niego, wypływają z jego miłości do nas i chęci uczynienia nas lepszymi.

– Dziwne.

– Dziwne? Czemu tak uważasz? Nigdy nie słyszałam, aby ktoś uznał to za dziwne. Zawsze sądziłam, że to naturalna i słuszna kolej rzeczy, najbardziej dobra i miłosierna.

– Kiedy to odkryłaś mamusiu? Sama do tego doszłaś?

– Nie dziecko, nauczono mnie tego.

– Kto cię nauczył, mamo?

– Czemu pytasz? Sama nie wiem. Nie pamiętam. Pewnie moja matka albo kaznodzieja. Przecież wszyscy o tym wiedzą.

– A jednak sądzę, że to dziwne. Czy to Bóg poraził tyfusem Billy’ego Morrisa?

– Tak.
– W jakim celu?

– Żeby go skarcić i uczynić lepszym.

– Przecież on umarł, mamusiu. Tyfus nie mógł uczynić go lepszym.

– W takim razie bóg uczynił to z innego powodu. Niezależnie od tego jaki to był cel, z pewnością był dobry.

– Dlaczego mógł to zrobić, mamo?

– Zadajesz zbyt wiele pytań! Może chciał w ten sposób ukarać jego rodziców.
– To nie byłoby sprawiedliwe, mamo. Czemu miałby odebrać mu życie z powodu rodziców? Przecież Billy nie zrobił nic złego.

– Nie wiem kochanie. Wiem tylko, że uczynił to z dobrego, mądrego i miłosiernego powodu.

– Skąd wiesz, mamo?

– No…Myślę, że to był sąd. Pewnie Bóg ukarał ich za jakiś grzech, którego się dopuścili.

– Przecież to Billy został ukarany, mamusiu. Czy to było sprawiedliwe?

– Z pewnością, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Bóg nie czyni niczego, co nie byłoby sprawiedliwe, mądre i miłosierne. Teraz nie możesz tego pojąć, kochanie, lecz gdy dorośniesz, wszystko zrozumiesz. Wtedy będziesz wiedziała, że jego postępowanie jest mądre i sprawiedliwe. Po krótkiej przerwie dziecko spytało:

– Czy to Pan Bóg sprawił, że płonący dach runął na nieznajomego, który próbował uratować uwięzioną w środku sparaliżowaną staruszkę, mamusiu?

– Tak, dziecko. Przestań! Nie pytaj mnie, dlaczego, nie znam odpowiedzi. Wiem jedynie, że chciał w ten sposób kogoś skarcić, kogoą osądzić lub okazać swoją moc.

– A ten pijak, który uderzył widłami niemowlę pani Welch, kiedy…

– Zapomnij o tym. Nie wchodźmy w szczegóły. Uczynił to, aby pokarać dziecko, nie mam co do tego watpliwości.

– Mamo, pan Burgess wspomniał podczas kazania o miliardach małych stworzeń, które zarażaja cholerą, durem brzusznym i szczękościskiem…i tysiącami innych chorób… Mamusiu, czy Bóg je zesłał?

– Tak, dziecko. To oczywiste.
– Po co?

– Aby nas ukarać! Przecież mówiłam!

– To bardzo okrutne, mamo! I głupie! Gdybym…

– Sza! Zamilknij! Chcesz, aby nas trafił piorun?

– Tydzień temu piorun uderzył w nowy kościół, mamusiu! Spalił się do fundamentów. Czy Bóg zrobił to, aby ukarać kościół?

– Pewnie tak. – odpowiedziała zmęczona matka.
– W pożarze zginęła świnia, która nic nie zawiniła. czy ten pożar miał być dla niej lekcją?
– Dziecinko, może chcesz się pobawić na dworze? Gdybyś chciała, mogłybyśmy…
– Mamusiu pomyśl tylko! Pan Hollister mówi, że nie ma ryby ani ptaka, gada ani innego zwierzęcia, które miałoby nieprzyjaciela zesłanego przez Opatrzność, by je gryzł i ścigał, dręczył i zabijał, wysysał mu krew i karał je, aby w ten sposób uczynić je dobrym i pobożnym. Czy to prawda, mamusiu? A jeśli tak, czemu pan Hollister się z tego śmiał?
– Pan Hollister to niegodziwy człowiek. Nie chcę, abyś go słuchała.

– Czemu, mamusiu? Jest bardzo interesujący, stara się dobrze postępować. On powiedział, że osy chwytają pająki i zagrzebują je w swoich gniazdach w ziemi – żywe, mamusiu! Pająki żyją tam i cierpią przez wiele dni, aby głodne małe osy mogły odgryzać im nogi i się nimi opychać. Czy pająki cierpią tak po to, aby stały sie dobre i religijne i chwaliły Boga za Jego nieskończone miłosierdzie? Pan Hollister to uroczy człowiek, zawsze jest dla mnie taki uprzejmy. Kiedy spytałam, czy potraktowałby tak pająka, odparł, że ma nadzieję, że zostałby potępiony, gdyby to zrobił. On…

– Dziecko na miły Bóg…

– On mówi, że pająk chwyta muchę, przebija jej odwłok i wysysa jej krew, aby ją pokarać i uczynić chrześcijaninem. Zawsze, gdy mucha trzepie skrzydełkami z bólu i cierpienia, w oczach pająka pojawia się wdzięczność dla Dawcy Wszelkiego Dobra… Pan Hollister mówi, że pająk modli się przed posiłkiem… i że…

– Że też nie zmęczysz się tym gadaniem! Może chcesz wyjść na dwór i się pobawić…

– On mówi, że wszystkie cierpienia i niedole, choroby, nieszczęścia i niegodziwości zostały zesłane z czystego miłosierdzia i życzliwości, aby nas ukarać. Mówi też, że obowiązkiem każdego ojca i matki jest pomóc Opatrzności na wszelki możliwy sposób. Powiedział, że nie można tego osiągnąć strofując dzieci i spuszczając im lanie, bo to zbyt słabe, nieskuteczne środki. Droga Opatrzności jest najlepsza, dlatego obowiązkiem każdego rodzica…każdego człowieka…jest pomóc w karaniu, zabijaniu, głodzeniu, mrożeniu, gnębieniu chorobami, przywodzeniu do morderstwa i kradzieży, hańby i wstydu swojego bliźniego. Powiada, że pomysłowość Opatrzności w dziedzinie karcenia nas i zwierząt jest najgenialniejszym z wynalazków, że nawet idiota nie mógłby wymyślić niczego bardziej błyskotliwego. Mamusiu, mój brat Eddy pilnie potrzebuje karcenia.  Wiem, gdzie można znaleźć ospę wietrzną, świąd błonicę, chorobę kości i serca oraz suchoty. Mamusiu, ty mdlejesz! Pobiegnę po pomoc! Nie powinniśmy przebywać w mieście podczas upału!”

Święta dla niewierzących

Od wielu już lat okres Bożego Narodzenia był dla mnie najtrudniejszy w ciągu roku. Gdzieś tam głęboko w duszy, coś się we mnie buntowało. Zwyczajnie nie lubiłam tych świąt, drażniły mnie. Do dziś nie widzę żadnej przyjemności w urabianiu sobie rąk po pachy, potem w siedzeniu za stołem przez cały okres świąt i wielu innych zwyczajów. Nigdy nie przykładałam zbyt wielkiej wagi do tradycji.  Przez te wszystkie lata płynęłam jednak z nurtem choinkowo – świątecznych rytuałów. Nie bardzo wiedziałam, jak wybrnąć z tego i jak sprawić, by było inaczej.
Continue reading „Święta dla niewierzących”

„Rzetelność” Freuda

Polecam wszystkim do przeczytania książkę Tomasza Witkowskiego„Zakazana psychologia”. Ukazuje ona, jak sam tytuł mówi, mroczną stronę nauki o duszy. Okazuje się bowiem, iż nauka również ma swoje ciemne strony, oszustwa, matactwa. Naukowcy dla zysków materialnych mogą „pomagać” swoim badaniom. Tak też było z Freudem. Jego psychoanalizie zdaje się brakować solidnych fundamentów. Continue reading „„Rzetelność” Freuda”